dinsdag 27 januari 2015

De kleine patient

Eindelijk weer een bericht van mij. Mijn laptop is gechrasht. Momenteel werk ik op een supersnelle pc op onze kamer. Erg handig want ik ben minder snel geneigd "even"achter de PC te kruipen.
Nodig ook want ik heb nog wat schrijfwerk te doen voor mijn bijna afgeronde bestuursfunctie.
En ook voor mijn blog heb ik genoeg inspiratie. Ik moet er alleen een ander moment voor kiezen.
Want ik moet er dus nu echt even voor gaan zitten op onze slaapkamer.
 Eindelijk heb ik de nieuwe bedragen ook allemaal binnen en kan dus binnenkort ook ons nieuwe huishoudboekje 2015 laten zien. Nog even een huishoudelijke mededeling: De email van creatiefmetweinig doet het al geruime tijd niet meer. Als je mij een bericht wil sturen kan dat! Via een PB op mijn facebook site https://www.facebook.com/pages/Creatief-met-weinig/607669889355051?fref=ts een PBtje te sturen! Hoef ik ook niet meer honderduizend wachtwoorden te onthouden ;-)

Vandaag was voor onze zoon de lang verwachte plaatsing van buisjes en het knippen van de neusamandelen. Hij hoefde pas om twaalf uur zodat hij eerst een ochtendje nuchter moest zijn voordat we naar het ziekenhuis gingen. Ik nam was drinken mee en boterhammen ik bedacht dat hij wel trek zou kunnen hebben na de ingreep.
Onze oudste zoon heeft deze ingreep ook wel een keer gehad maar was toen veel kleiner.
Ik nam een extra verschoning mee en wat boekjes om te bekijken. Mijn man zou ons met de auto naar het ziekenhuis brengen, wat gaan werken en daarna weer terug gaan naar het ziekenhuis. Ik ben niet in het bezit van een mobiele telefoon dus ik kon hem na afloop niet bellen ;-) en ik was niet slim geweest om mijn dochter te vragen of ik de hare mocht lenen. In 1994 redde ik het ook zonder hé.
Het verliep allemaal voorspoedig we konden na de korte inleiding snel naar de operatiekamer waar ik een prachtig teletubbie pak aankreeg. In de gauwigheid moest ik mijn trouwring nog afgeven.
Het in slaap brengen was wat een drama zoontje sputterde nogal tegen. Na twaalf minuten werd ik uit de wachtkamer geroepen om snel naar onze zoon op de verkoever te gaan. Onze zoon was zo vreselijk overstuur en huilde verschrikkelijk. Er kwam nogal wat bloed uit zijn neus en ik heb hem lekker als een baby tegen mij aan gehouden.
Het huilen heeft een uur ongeveer geduurd.

Bij terugkomst was de kamer waar zoontje met twee andere kinderen verbleef versierd met balonnen en kado's. Niet voor ons huilend kindje, die had een kleine dino in een verassingsei op de operatiekamer gekregen, Maar voor de andere kinderen. Er was een enorme ballon en een groot kado voor de kinderen naast onze zoon. Ik zat met mijn armen om onze zoon heen, en luisterde naar wat de ouders de kinderen beloofden. Je mag zelf ijsjes uitzoeken in de supermarkt, wat wil je eten?
Op zich had ik daar geen oordeel over, ik vind dat iedereen zijn eigen leven moet leiden, wie ben ik om er wat van te zeggen. Ik moest meer denken aan een stukje uit Marieke Henselmans boek "consuminderen met kinderen"Over dat we liefde,aandacht en troosten niet moeten verwarren met dingen geven.

Ik ben benieuwt wat jullie mening hierover is. Ben ik een vreselijk ontaarde moeder dat ik geen kado voor de jongste had gekocht?

Verder ter informatie: De kleine patiënt maakt het uitstekend, ik heb slagroom met keukenmachine gemaakt en daar een dot van op de vla gedaan. De kleine man mocht alleen maar zacht voedsel hebben. Vandaar mijn verwennerij... uuhm hopeloos verloren ;-)

13 opmerkingen:

  1. Die andere ouders maken er dan een erg groot ding van en zo leren ze ook niet dat dergelijke ziektes en of ingrepen bij het leven horen. Natuurlijk wel extra verwennen en laten eten wat ze echt lekker vinden de eerste dagen, maar niet zo overdrijven met cadeaus alsof het een feestje of zo was. Dat is mijn mening.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mijne ook Lot. Dat wordt nog wat als ze echt iets ergs krijgen. Volgens mij is aandacht en liefde belangrijker dan alles andere.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vertroetelde ze ook altijd na een dergelijke ingreep. Maar kado's? Nee. Trouwens ook niet bij het behalen van zwemdiploma's enzo. Er zijn mensen die gerust een fiets kado geven bij zulke gebeurtenissen. Daar ben ik, denk ik, te nuchter voor of zo??

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan er niks over zeggen want heb zelf geen kinderen.
    Maar heel fijn dat alles goed is verlopen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nee geen kado van ons als ouders, wel hebben beide kinderen een ballon gehad van hun tante toen ze samen waren opgenomen en aan infuusjes en sonde voeding lagen, heftige reactie op vaccinatie waardoor het voor onze jongste op het randje is gweest. Blij waren we dat ze na 4 dagen weer naar huis mochten. Ik heb dagen lang met twee doodzieke kindjes ooschoot gezeten, denk dat ze daar meer aan hadden op dat moment dan dat ik ze aan kado had gegeven. Gr blogaanmnbeen

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Nee je bent zeker geen ontaarde moeder! Je was er en je gaf troost. Dat is wat moeders doen ;-)

    Ik vind kadootjes sowieso een lastig ding. Soms kom ik gewoon iets tegen wat helemaal aansluit bij zoon zijn interesses. Soms gaat het dan op het wensenlijstje, soms koop ik het gewoon. Meestal geen dingen van grote bedragen hoor trouwens.

    Irritant vind ik het als andere moeders zich gaan bemoeien met je troosten. Dan valt zoon, ik troost hem en dan zegt iemand dat ze nog wel een lolly heeft... Waarvoor? Om eten en troost aan elkaar te koppelen? Wat mij betreft horen knuffels en troost bij elkaar, niet snoep en troost of kadootjes en troost.
    Bij de laatste twee kweek je 'troosteters' en shopaholics als je dat standaard doet.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Sterkte gewenst met je zoontje, dat vergat ik nog helemaal te zeggen.
    Ht hele gebeuren klinkt als een best heftige ervaring voor hem.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ijs is goed tegen pijn bij het knippen va de keelamandelen maar om nauw een kado te geven. Wel wat vertroetelen. Sterkte met de kleine man.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Cadeau's bij een dergelijke ingreep, wat een waanzin, dat opa's of oma's komen met een boekje of kleurpotloden oid da's een ander verhaal maar lekker vertroetelen en te eten geven waar het kind zin in heeft (en wat het kan eten zoals idd ijs ) da's heel gewoon,
    sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wij hebben onze zoon toen ook niets gegeven. Dat je er zelf bent is al voldoende.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Gewoon ijsjes en lekker zacht eten en vertroetelen en een filmpje kijken of iets kleins. Het gaat erom dat je er bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Sterkte voor je zoon! Je hebt het goed gedaan naar mijn mening.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Voor mij is het al lang geleden dat de kinderen zo'n ingreep meemaakten maar ik weet nog dat ik een klein boekje had, van Nijntje in het ziekenhuis. Dat hadden we niet gekocht maar geleend. Op dat moment gaf het troost, en natuurlijk omdat mama er al de tijd bij bleef. In het ziekenhuis kregen ze koude appelmoes weet ik ook nog. En ja, wat andere ouders doen, daar kunnen we inderdaad niet over oordelen.

    BeantwoordenVerwijderen