woensdag 27 november 2013

Wat nou... als

Het is moeilijk om te beschrijven wat het met je doet, dat je kind niet past in het normale onderwijs. Want wie bepaald wat normaal is? Ik vind het bijvoorbeeld normaal dat actieve jongetjes niet een half uur in de kring kunnen zitten. Maar anderen vinden dat bijvoorbeeld wel normaal.
Ik wordt ook helemaal ziek van al die automatisering in de klas. Grote digitale schoolborden, twee computers en een eipet (vrij naar Valhalla) Prikkels mensen, zoveel prikkels en dan nog al die kinderen. 
En wat doe je als ouders, als het gaat over de zorg die de onderwijzers hebben over het gedrag van je zoon.
Dat hij wiebelt, friemelt, aan andere kinderen zit en slaat soms.. Ongewenst gedrag vertoond. Terwijl het lijkt over een ander kind te gaan. 
Want, en dat hadden ze thuis zelf  ook al gezien...thuis is het anders.. Thuis is hij namelijk ook best pittig af en toe. Maar met regels en consequenties en niet te vergeten structuur is hij meestal erg op schik. 
We maken plezier, gaan naar buiten, plukken de dag maar bovenal houden we intens van dit jongetje zoveel dat het pijn doet om te zien dat de school hem nu al stigmatiseren. Hij is nog maar vier. 
En het verscheurt ons om te zien dat dit kind nooit in een keurslijf gaat passen.
Wij verzetten ons met hand en tand tegen de eenheidsworst want die gefabriceerde vol met e nummers blieven wij niet..............

En wat nou als we thuisonderwijs....

4 opmerkingen:

  1. Ach meissie toch .... wat een moeilijke situatie! Dikke digiknuffel voor jou, hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lastig hoor!
    Mbt thuisonderwijs zijn ze volgens mij erg lastig als het kind al baar school is geweest...

    Gaat de school nou ook nog naar zichzelf kijken? Want ik vind het typisch dat jullie zoon het op het kdv en thuis wel goed doet, maar op school niet. Zeker omdat je zelf al aangeeft dat je vermoed dat er te weinig structuur wordt geboden.

    Enis er eventueel een andere school waar je eens zou kunne kijken of hij daar terecht kan?

    Sterkte hoor! Ik hoop oprecht dat er iets goeds uitkomt!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Poe, heftig. Zo herkenbaar. Manlief heeft zo'n hekel aan leren/school gekregen omdat hij niet in het systeem paste. Vrees met vrezen de dag dat dochterlief naar school gaat...
    Maar ook de andere kant ken ik, thuis is het echt anders dan op school waar een grotere groep kinderen het met minder aandacht moet stellen. Veel meer prikkels, veel meer mensen/kinderen, veel meer afwijkingen van structuur, ritme en regelmaat. Want een kind is geen robot, en er is altijd wel iets wat structuur, ritme en regelmaat in de klas in de war schopt.
    Thuisonderwijs is een optie. Maar zelf zou ik eerst naar een professional gaan die zowel kind als leerkracht als jullie/ouders kan begeleiden. Vraag hulp, biedt hulp! Een school/juf/directeur weet het ook niet, vandaar dat ze zorgen hebben. Als ze het antwoord hadden, hadden ze geen zorgen.
    En met de invoering van het Passend Onderwijs hebben scholen een zorgplicht, dat ze dit nog niet helemaal kunnen waarmaken heeft heel veel met de deskundigheid van leraren te maken. Wordt als ouder deskundige van je kind. Weet wat hij nodig heeft en probeer dit te vertalen naar hoe het op school zou kunnen zijn. En een professional kan hierbij heel goed helpen, denk aan een orthopedagoog of een intern begeleider of een kinderpsycholoog of een alternatieve therapeut. Alleen verzetten zal jouw kind en jou niet verder helpen. Ga op zoek naar de manier die wel gaat werken! Probeer zoveel mogelijk samen te werken met school. Dat het niet gaat is geen onwil van het systeem, de directeur of de leerkracht maar de onmacht.

    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Moeilijk als er zo snel een stempel wordt gedrukt.
    Met duidelijkheid en structuur kan zoveel bereikt worden maar daar is geen tijd voor.
    Terwijl iedereen daar baadt bij heeft.

    Kan niets anders dan je veel sterkte wensen.

    BeantwoordenVerwijderen